Για να προστατέψουμε τη διαχρονικότητα της Μάνης από ...αμελείς συγγραφείς

 Για να προστατέψουμε τη διαχρονικότητα της Μάνης από ...αμελείς συγγραφείς
 
 ΑΠΟΨΗ: Για να προστατέψουμε τη διαχρονικότητα
της Μάνης από ...αμελείς συγγραφείς
 
 
Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που τους αρέσει να συγγράφουν και να ασχολούνται ιδιαίτερα με τον πολιτισμό, τη γλώσσα, ακόμη και την ιστορία κ.λπ. της Μάνης, χωρίς προηγουμένως να έχουν υποστεί τη βάσανο της έρευνας.
Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να παρουσιάζονται όψεις του πολιτισμού της Μάνης, να μην τον αντιπροσωπεύουν και πολλές φορές, είτε από άγνοια είτε από καινοδοξία ή και συμφέρον (οικονομικό, κοινωνικό, πολιτικό), να κακοποιείται γενικά το θέμα «Μάνη», π.χ.:
1) Να θεωρούνται τραγούδια της Αράχωβας ή της Ελασσόνας, Μανιάτικα.
2) Η παρουσίαση των φτωχών, λίγων και ανδρείων θαλασσομάχων για την ελευθερία Μανιατών, ως δουλεμπόρων.
Δεν υπάρχει καμμία ιστορική πραγματική μαρτυρία ότι έκαναν πειρατεία ή δουλεμπόριο εκτός εκείνων των αντιπάλων τους, οι οποίοι διέσπειραν ανυπόστατες φήμες.
Οι Τούρκοι, οι Φράγγοι και οι εκπρόσωποι (πράκτορες, περιηγητές των αυτοκρατοριών τους), προπαγάνδισαν για τέτοιες φήμες, για λόγους δικού τους συμφέροντος.
3) Παρουσίαση συνταγών μαγειρικής από υλικά και προϊόντα που δεν υπήρχαν στη Μάνη, π.χ. το λιτοδίαιτο τον Μανιατών ήταν απόρροια των φτωχών τους προϊόντων, της ντόπιας γης και της πανάρχαιας λιτοδίαιτης παραδοσιακής διατροφής χωρίς εισαγόμενα μπαχάρια.
Ακόμη και τα ονόματα των φαγητών είναι πολλά ξενόφερτα, π.χ. (το σφουγγάτο είναι μανιάτικο ενώ το ομελέτα ξενικό), γιουρβαλάκια, σουτζουκάκια, πουρές, ιμάμ μπαϊλντί, μουσακάς κ.λπ..
4) Το πιο κεφαλαιώδες είναι η παραποίηση ή η προχειρότητα γύρω από το Μανιάτικο ιδίωμα της γλώσσας, το οποίο παραπέμπει στην πολύ βαθειά αρχαιότητα και την αίσθηση της γλώσσας.
 
 
Μερικοί που αποπειράθηκαν να το παρουσιάσουν απέτυχαν, όπως ο Αντρέ Μιραμπέλ που παρά την καλή του θέληση, βρίθει από παραποιήσεις και ανακρίβειες.
Στη συνέχεια, οι μεγάλοι Μανιάτες λόγιοι και λεξικογράφοι οι Κουγέας, Δημητράκος, Ιωάννης Σταματάκος, δίστασαν να απασχοληθούν επειδή ήταν ακανθώδες γι’ αυτούς, είτε επειδή ήταν από την Έξω Μάνη και δεν γνώριζαν
τόσο καλά το μανιάτικο ιδίωμα.
Μεταπολεμικά ασχολήθηκαν και οι Μέσα Μανιάτες, όπως ο Βαγιακάκος και ο Κουτσιλιέρης, σε επιμέρους πολύ καλές εργασίες.
Ο Κυριάκος Κάσσης, σε αυθεντική μανιάτικη γλώσσα, τα μοιρολόγια, τα παραμύθια, τις παροιμίες, σάτιρες σε πολλούς τομείς αλλά και ειδικό πόνημα για τη γλώσσα.. Ένα λεξικό σε μεγάλη έκταση από το οποίο έχει εκδοθεί  ο πρώτος τόμος.
Η κακοποίηση της γλώσσας, π.χ. το μπορού = μπορώ, το τσουρού το κάνουν στο κυλάω-ώ, υπήγαγαν τη μανιάτικη γλώσσα σε εκτροπή στη γλώσσα των πόλεων ενώ είναι αντίστροφα, π.χ. τηγανίτα στην πόλη, τηγανίδα - κουταλίδα - καυκαλίδα, φελήδα ψωμί ή τυρί σφελίδα στη Μάνη.
Το κυρίως μανιάτικο ιδίωμα σε παραπέμπει στους αρχαίους χρόνους και στις απαρχές της γλώσσας και της ιστορίας ενώ σήμερα, η επιστρωμένη από τη συμβατική παιδεία γλώσσα, δεν έχει βάθος.
Η δεοντολογία των συγγραφέων έγκειται στην αναφοράν των πηγών, διότι κανείς δεν τα γεννάει από το κεφάλι του αλλά από τις προσπάθειες προγενεστέρων.
Ό,τι συγγράφεται να προέρχεται από αδιάσειστες πηγές, με πλήρη γνώση του γράφοντος.
Η «Ελληνόβιβλος» του Κυριάκου Κάσση, που αποτελείται από δύο τόμους, 134.000 στίχοι, 1300 σελίδες, είναι γραμμένη στη μανιάτικη γλώσσα.
Αυτά για να προσέχουμε και να έχουμε ευθύνη, αλλιώς αλλοιώνεται ο πολιτισμός και ιδιαίτερα η γλώσσα που είναι το κέντρο της ιστορίας του πολιτισμού.
 

Προσθήκη νέου σχολίου

Plain text

  • Δεν επιτρέπονται ετικέτες HTML.
  • Διευθύνσεις ιστού και e-mail μετατρέπονται αυτόματα σε παραπομπές.
  • Αυτόματες αλλαγές γραμμών και παραγράφων.