Η Άγρια Δύση ωχριά μπροστά στο Κουκούρι

Η Άγρια Δύση ωχριά μπροστά στο Κουκούρι

Καλλιόπη Θεοδωράκου
Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Αθηνών

Όλοι, μάλλον, γνωρίζετε την Άγρια Δύση, το αμερικάνικο Far West, εξ’ου και τα δημοφιλή έργα Western, τα καουμπόικα, που τα λέμε εκλαϊκευμένα στην Ελλάδα. Βέβαια, δεν χρειάζεται να σας θυμίσω τι επικρατούσε στην Άγρια Δύση, εκείνα τα παλιά χρόνια που κατάφθαναν στρατιές μεταναστών από τη Γηραιά Ήπειρο, για να βρουν την τύχη τους στο Νέο Κόσμο. Εξαθλιωμένοι, κατατρεγμένοι, πεινασμένοι και πάνω απ’ όλα αναγκασμένοι να μείνουν με οποιοδήποτε τρόπο. Δεν είναι δύσκολο να αντιληφθούμε ότι οι συνθήκες ήταν όχι μόνο σκληρές, αλλά απάνθρωπες. Αναρχία - επικρατούσε το δίκαιο του ισχυροτέρου, θυμάστε από τα έργα «το πιο γρήγορο πιστόλι».

Τώρα, το Κουκούρι, είναι ο όρμος της Μάνης στον Μεσσηνιακό κόλπο μεταξύ του όρμου της Άρτσης και του όρμου του Μεζάπου. Το πλησιέστερο χωριό είναι η Καφιώνα και παραδίπλα η Αφαλωτή και το Κουλούμι, που μοιράζονται τη θάλασσα του Κουκουριού. Ο όρμος του Κουκουριού κρύβει πολλές ομορφιές και έχει πολύ ιδιαίτερες ονομασίες στις εγκοπές και στους κολπίσκους του. Ο Ά-Νικος, με το μικρό ερειπωμένο εκκλησάκι, που τελευταία του απέσπασαν την πέτρινη λαξευτή Αγία Τράπεζα, για να είμαι σαφής η Αγία Τράπεζα του Ά-Νικου εκλάπη, σίγουρα θα στολίζει κάποια αυλή ή στην καλύτερη περίπτωση μπορεί να βρίσκεται σε κάποιο μουσειακό χώρο. Για μένα η ενέργεια είναι ιεροσυλία. Μέχρι κάποια χρόνια πριν στέκονταν και οι τέσσερις τοίχοι της εκκλησούλας, τώρα ο ένας είναι ολοκληρωτικά γκρεμισμένος και οι υπόλοιποι είναι σχεδόν ετοιμόρροποι.

Από τον Ά-Νικο πήρε το όνομά του ο παρακείμενος κολπίσκος, όπου οι Καφιωνιώτες και οι λοιποί επισκέπτες πηγαίνουμε εκεί να κολυμπήσουμε στα καθαρά νερά, αυτό φυσικά γίνεται από παλιά. Δύσβατο και άγριο το μέρος, αλλά εμείς με μεγάλη χαρά κάνουμε εκεί το μπάνιο μας, εκτός αν έχει κύμα, οπότε τα πράγματα είναι ιδιαίτερα επικίνδυνα. Δυστυχώς δεν μπορούμε πια να επισκεφθούμε τον Ά-Νικο, ούτε να κολυμπήσουμε εκεί, γιατί ο τόπος έχει καταληφθεί από βοοειδή και σκυλιά-φύλακες, άγρια και επιθετικά, που κυκλοφορούν ελεύθερα και επιτίθενται στους περαστικούς. Ακόμη και όταν περνάμε με το αυτοκίνητο, μας ακολουθούν γαυγίζοντας άγρια και πρέπει να κλείσουμε άμεσα τα παράθυρα, γιατί πηδούν ψηλά προς τα παράθυρα με κίνδυνο να μας δαγκώσουν. Επίσης, υπάρχουν περιστατικά, που αναφέρουν οι ντόπιοι, όπου τα σκυλιά δάγκωσαν ανθρώπους που είτε περνούσαν πεζοί, είτε οδηγούσαν δίκυκλο.

Να αναφέρω ότι η προσπάθειά μας να πάμε τουλάχιστον στο Σπήλιο, που αποτελεί ένα εντυπωσιακό γεωφυσικό φαινόμενο και βρίσκεται στα μισά της διαδρομής για τη θάλασσα, είχε σαν αποτέλεσμα να ορμήσουν επάνω μας βόδια που έχουν εγκαταστήσει μέσα στη σπηλιά και στην κυριολεξία να κινδυνεύσουμε, ιδιαίτερα που είχαμε μαζί μας μικρά παιδιά. Το Σπήλιο είναι μια σπηλιά, όπως άλλωστε λέει και η ονομασία, με νερό, πολύ μεγάλη και ανοιχτή σε μεγάλο μέρος της. Οι παλιοί είχαν με τάξη χωρίσει τη σπηλιά και οριοθετήσει το μέρος, τα λεγόμενα γαλάρια.

Οι προσπάθειές μας να μιλήσουμε με αυτούς που ευθύνονται για το πρόβλημα και το δημιουργούν, γιατί φυσικά τα ζώα δεν εγκαταστάθηκαν από μόνα τους στο Σπήλιο και στην ευρύτερη περιοχή του Κουκουριού, απέβησαν μάταιες, όπως λέει το γνωμικό «φωνή βοώντος εν τη ερήμω». Η κατάσταση συνεχίζεται ίδια και χειρότερη. Καλά, που δεν μας πυροβολούν που τολμάμε να περάσουμε από εκεί. Να σκεφτούμε, επίσης, τη ρύπανση του τοπίου από μεγάλες πλαστικές σακούλες, ακαθαρσίες και τρίχες ζώων που φτάνουν έως τη θάλασσα, τις βρίσκουμε μέχρι και μέσα στις σγούρνες. Καθώς φαίνεται, ακόμη και ο απλός περίπατος προς το Κουκούρι, για να απολαύσουμε τον κόλπο με το θαυμάσιο ηλιοβασίλεμα, έχει γίνει αποτρεπτικός. Το Κουκούρι είναι πλέον «άβατο» για μας.

Να συμπληρώσω ότι σε πρόσφατη προσπάθειά μας να πάμε με αυτοκίνητο στη θάλασσα -που να τολμήσουμε να περάσουμε πεζοί- δεχθήκαμε επίθεση των σκυλιών και διαπιστώσαμε ότι η κατάσταση έχει πολύ χειροτερέψει, αφού έχουν γεμίσει με πρόχειρα παραπήγματα για τα ζώα το μέρος και τα σκουπίδια έχουν διασκορπιστεί παντού. Μια αληθινή καταστροφή, μια λαίλαπα που κατατρώει σιγά-σιγά τον τόπο. Η χλωρίδα του Κουκουριού κινδυνεύει να καταστραφεί, ελπίζω όχι ανεπανόρθωτα. Κρίμα για ένα μέρος που αξίζει να είναι κόσμημα, ένα εθνικό φυσικό πάρκο. Επίσης, κατεβαίνοντας προς τη θάλασσα, παρατηρήσαμε ότι υπάρχει περίφραξη μπροστά στη Σπήλιο που εμποδίζει την είσοδο στη σπηλιά, βέβαια έτσι κι αλλιώς δεν μπορείς να μπεις λόγω των βοδιών και των σκυλιών που έχουν μεταφέρει τώρα πλέον εκεί. Βέβαια, βοοειδή κυκλοφορούν ανεμπόδιστα και μέσα στο χωριό, λερώνοντας με τις ακαθαρσίες τους και καταστρέφοντας ξερολιθιές και δένδρα στο πέρασμά τους, όπως για παράδειγμα τις φραγκοσυκιές. Αν παρ’ ελπίδα βρεθούμε στο δρόμο τους κινδυνεύουμε να καταπατηθούμε. Με δυο λόγια πρέπει να ταμπουρωθούμε στα σπίτια μας, φοβούμενοι και τον απλό περίπατο, λες και βρισκόμαστε σε εμπόλεμη κατάσταση.

Τόσα χρόνια, αιώνες ολόκληρους, το Κουκούρι και η γύρω περιοχή χρησιμοποιήθηκαν από τους προγόνους μας με σύνεση. Ζούσαν από τη θάλασσα, τις αλυκές, τα παρακείμενα βραχώδη χωράφια και τα ζώα τους, με σεβασμό στο περιβάλλον και στον συνάνθρωπο. Όμως, τώρα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Η κακή και ανεξέλεγκτη χρήση του χώρου μετέτρεψε το άγριο αλλά φιλόξενο Κουκούρι σε σύγχρονη Άγρια Δύση.

Κάνουμε έκκληση στις δημοτικές αρχές και προσωπικά στο Δήμαρχό μας, που είναι γνωστή η ευαισθησία και η δράση του αναφορικά με τα προβλήματα του τόπου μας, να επιληφθούν του θέματος και να μας απαλλάξουν απ' αυτή την καταστρεπτική επιδρομή και κατάληψη του Κουκουριού, λαμβάνοντας υπόψιν ότι η θέση αυτή εκφράζει όχι μόνο την αρθρογράφο, αλλά την τοπική κοινωνία μας συνολικά.

Προσθήκη νέου σχολίου

Plain text

  • Δεν επιτρέπονται ετικέτες HTML.
  • Διευθύνσεις ιστού και e-mail μετατρέπονται αυτόματα σε παραπομπές.
  • Αυτόματες αλλαγές γραμμών και παραγράφων.