Η νοσταλγία της παλιάς φωτογραφίας στη Ρούγα

Η νοσταλγία της παλιάς φωτογραφίας στη Ρούγα

του Δικηγόρου Παρ' Αρείω Πάγω, Σταύρου Πετροπουλάκου
Λένε, πως μια φωτογραφία κάνει για χίλιες λέξεις. Κάθε μια τους κι’ ένα δοκίμιο ιστορίας, λαογραφίας, κοινωνιολογίας. Κι’ ένα κομμάτι πολιτισμού. Ακόμη κάθε φωτογραφία και μία βουκέντρα που  κεντρίζει τις μνήμες μας, όταν υπνώττουν, και  τις καλεί σε έγερση. Σε έγερση και εξέγερση μνήμης και συνείδησης.

Σε προσκαλεί να ξαναζήσεις ό,τι κρατούσες ως παρακαταθήκη ζωής στο βάθος του μυαλού.  

Να γυρίσεις πίσω στο χρόνο και στον τόπο. Να ξανάρθεις κοντά σε ανθρώπους που αγάπησες και σε αγάπησαν πολύ. Σε μέρη που σαν σφουγγάρια ρούφηξαν τον ιδρώτα σου και σαν μαργαριτάρι φύλαξαν στα έγκατα τους τη φλόγα της ψυχής σου.

Να θυμηθείς γεγονότα που σημάδεψαν την ζωή σου και προδιαγράψανε την κατοπινή πορεία σου.

Σ’ αναγκάζει να κοιτάξεις γύρω και μέσα σου, στο τότε και στο τώρα, για να διαπιστώσεις, πως τούτος ο τόπος και οι άνθρωποι του κρατάνε τη μαγιά τους ατόφια. Όσο κι’ αν προσπαθούν ο χρόνος, οι συνθήκες και οι ανάγκες να τους αλλάξουν, παραμένουν στην ουσία τους  αναλλοίωτοι. 

 

Όταν κοιτάζεις μια φωτογραφία, όπως αυτή της ρούγας, νιώθεις να μετουσιώνεσαι σιγά-σιγά από παρατηρητής σε μέρος της εικόνας.

Αρχίζεις να θυμάσαι τότε που, πολύ μικρό αγοράκι μέχρι 6 χρονών, καθόσουν και συ στη ρούγα. Σ’ αυτή τη μικρή «εκκλησία του δήμου» των γυναικών. Εδώ που μαζί με το πλέξιμο και το γνέσιμο γινόταν ανταλλαγή γνωμών και πληροφοριών. Που μασούσες τα λούπινα και τ’ ασκάδια που σε φίλευαν οι γυναίκες και άκουγες από τις γερόντισσες ατέλειωτες ιστορίες για φαντάσματα, ξωτικά, αερικά και νεράιδες.

Καμιά φορά κάποια απ’ τις γερόντισσες που έγνεθαν για να πειράξει στο πρόσωπο σου τους άντρες έλεγε το στιχάκι: « Καματεύεις σεργιανίζεις σκάβεις και παιχνιδιαρίζεις. Έλα πιάσε και το ρόκο για να δεις πως είναι ο κόπος». Στη ρούγα οι μεγαλύτερες γυναίκες δίδασκαν τις νεότερες όλα όσα είχαν σχέση με το νοικοκυριό, τις δουλειές στο σπίτι και στο χωράφι και ακόμα με τη συμπεριφορά τους στη μικρή κοινωνία του χωριού. Η ρούγα ήταν ένα μικρό σχολείο. Ένα σχολείο πρακτικής εκπαίδευσης και ουσιαστικής  παιδείας. 

Μία φωτογραφία, που ως βουκέντρα τσίγκλησε τη μνήμη μας, μας έκανε να ξαναζήσουμε στιγμές μακρινές και μισοξεχασμένες.

Μπορούμε, άραγε, να υπολογίσομε πόσο μας χρειάζονται οι βουκέντρες;   

1. Τα αγόρια που είχαν συμπληρώσει τα 7 χρόνια δεν καθόντουσαν στη ρούγα. Ακολουθούσαν τον πατέρα τους στο καφενείο ή έπαιζαν με άλλα αγόρια κυρίως πολεμικά παιχνίδια, καλυκοπίστολα κ.λπ.

2. Ρούγα λεγόταν και ο τόπος της συγκέντρωσης αλλά και το γεγονός. Έτσι η φράση  «έκαναν ρούγα στη ρούγα» είναι σωστή.

 

 

Προσθήκη νέου σχολίου

Plain text

  • Δεν επιτρέπονται ετικέτες HTML.
  • Διευθύνσεις ιστού και e-mail μετατρέπονται αυτόματα σε παραπομπές.
  • Αυτόματες αλλαγές γραμμών και παραγράφων.