Η ύφεση σκοτώνει τις μεταρρυθμίσεις και την ανάπτυξη

Η ύφεση σκοτώνει τις μεταρρυθμίσεις και την ανάπτυξη

Άνθρακες τα αποτελέσματα των μνημονίων

 

από τον καθηγητή Γ. Αγαπητό πρώην υπηρ. Υπουργό Οικονομικών

Η Ελλάδα του 2016 βρίσκεται μπροστά σε πρωτόγνωρες οικονομικές και κοινωνικές εξελίξεις.  Η λανθασμένη πολιτική που επιβάλλει η Ε.Ε. στη χώρα και οι αθρόες μεταναστευτικές – προσφυγικές ροές έχουν αποδυναμώσει την οικονομία με την  κοινωνία να βρίσκεται σε αδιέξοδο. 

Εάν η χώρα είχε ξεκινήσει μια ανοδική οικονομική πορεία θα ήταν ευκολότερη η διαχείριση της προσφυγικής κρίσης και των εθνικών θεμάτων. Δυστυχώς, το ξεκίνημα αυτό εμποδίζεται με τα αλλεπάλληλα προγράμματα λιτότητας που επιβάλλονται και με την ασφυκτική νομισματική ρευστότητα που ακολουθεί η ΕΚΤ.

Η εικόνα των επίσημων εθνικολογιστικών στοιχείων αποκαλύπτει πλήρως την αναποτελεσματικότητα και τα σφάλματα της πολιτικής των εταίρων μας.   Συγκεκριμένα, από το 2009 μέχρι σήμερα το ΑΕΠ της χώρας έχει μειωθεί άνω του 25%, οι μισθοί-συντάξεις ,η ιδιωτική κατανάλωση-αποταμίευση έχουν μειωθεί σχεδόν 40%, οι επενδύσεις άνω του 50% και η ανεργία από 9% έχει υπερβεί το 25% .Η εικόνα αυτή είναι εικόνα καμένης γης κι έχει να εμφανιστεί στη χώρα από το 1897 και τη γερμανική κατοχή.

Η επταετής αυτή ύφεση οφείλεται στη συρρίκνωση της ενεργού ζήτησης η οποία οδήγησε στη δραματική αύξηση της ανεργίας και στην αδυναμία εξυπηρέτησης του δημοσίου χρέους. Η κατηφορική πορεία της οικονομίας μπορεί να σταματήσει μόνον με  τονωτικές εισοδηματικές (άμεσες ή έμμεσες) ενισχύσεις.  Ποτέ η κατηφόρα δεν οδηγεί στην κορυφή όπως λέει και ο Καζαντζάκης «ο σωστός δρόμος είναι ο ανήφορος». Η μοναδική, συνεπώς, διέξοδος είναι η ενίσχυση της ενεργού ζήτησης (κατανάλωση και επενδύσεις), γιατί η οικονομία βρίσκεται πολύ μακριά από την περιοχή της ανάπτυξης και έχει καταστραφεί η παραγωγική της υποδομή. Εδώ πρέπει να διευκρινιστεί μια συνήθης παρεξήγηση , ακόμη και από τους οικονομικούς αναλυτές. Όταν η οικονομία βρίσκεται σε ύφεση το επόμενο βήμα δεν είναι η ανάπτυξη, αλλά η «ανάκαμψη». Μετά ακολουθεί η «μεγέθυνση» της παραγωγής και τελευταία είναι η ποιοτική βελτίωση του επιπέδου του παραγόμενου προϊόντος και του βιοτικού επιπέδου της χώρας (ανάπτυξη).

Τα ποσοτικά μέτρα που επιβάλλουν οι Θεσμοί δεν έχουν καμία λογική βάση, οδηγούν σε τραγική ύφεση και δεν έχουν καμία σχέση με τους καθιερωμένους διεθνείς όρους που πρέπει να εμπεριέχει μια μη αποικιακή δανειακή σύμβαση. Οι παρεμβάσεις τους είναι παράλογες και είναι κατανοητές μόνον από «αρειανούς» όπως ότι είναι αναγκαίο το δημοσιονομικό πλεόνασμα όταν η οικονομία βρίσκεται σε ύφεση. Στην πράξη έχει επιβεβαιωθεί ότι: ό,τι δεν εξηγείται με τη λογική το πιθανότερο είναι ότι αποτελεί καλομελετημένο σχέδιο που οδηγεί στην φτωχοποίηση της χώρας. Αυτό δε σημαίνει ότι οι  ελληνικές κυβερνήσεις δεν έκαναν λάθη στο παρελθόν, συνήθως όμως με τις ευλογίες της Ε.Ε.

Η πολιτική αυτή δεν ταυτίζεται με καμιά οικονομική θεωρία της παγκόσμιας βιβλιογραφίας, είναι: παγκόσμια πρωτοτυπία, άλογη, ανορθόδοξη και απάνθρωπη . Οι ευρωπαϊκοί Θεσμοί θα μπορούσαν να ανατρέξουν στην αρχαία Ελλάδα για να μάθουν πως ανακάμπτει μια οικονομία που βρίσκεται σε ύφεση και ανεργία. Στην αρχαία Αθήνα όταν ο Περικλής διαπίστωσε ότι υπάρχει ανεπαρκής ενεργός ζήτηση που δημιουργούσε ανεργία έδωσε εντολή να εκδοθεί νέο χρήμα για να χρηματοδοτήσει την κατασκευή δημοσίων έργων ( ναυπηγεία, τείχη, λιμάνια, δρόμους, ναούς και έργα υποδομής), ώστε να ενισχυθεί η απασχόληση. Ακόμη και οι τύραννοι, οι οποίοι πρώτοι ανακάλυψαν την επιβολή φόρων (δεκάτη, επικεφάλαιον, φόρος των ζώων, φόρος πολυτελείας, έκτακτες εισφορές, διαπύλια τέλη-κηδειών),  κατασκεύαζαν δημόσια έργα (κυρίως καλλωπιστικά), με ιδιοτελή βέβαια σκοπό (για να γίνονται αρεστοί και να απασχολούνται οι άνεργοι ώστε να μην έχουν χρόνο για συνωμοσίες). Κατά τους Αριστοτέλη και Πλάτωνα ,ο Κύψελος π.χ. κατασκεύασε το κολοσσιαίο άγαλμα του Διός από χρυσό και τη λάρνακα στην Ολυμπία και ο Πεισίστρατος το ναό του Ολυμπίου Διός. Εξάλλου, το 1932 ο πρόεδρος των ΗΠΑ (F.Roosevelt) μετά το οικονομικό κραχ του 1929, διαπιστώνοντας ότι η ανεργία είναι άνω του 30%, πήρε επιτυχώς μέτρα οικονομικής ανάκαμψης ( κυρίως δημόσια έργα  ακόμη και περιττά και ενίσχυση του αγροτικού τομέα). Επιπλέον, επέμενε στην αυστηρή χαλιναγώγηση των χρηματιστηριακών κεφαλαίων και στη μαζική απασχόληση των ανέργων. Ο Roosevelt επεσήμανε για τις ΗΠΑ : «θα αντέξουμε όπως αντέξαμε σε κάθε δοκιμασία, θα αναγεννηθούμε και θα δημιουργήσουμε». Πρόσφατα, επίσης, ο πρωθυπουργός της Ιαπωνίας (Shinzo Abe ) ουσιαστικά ακολούθησε (2012) την πολιτική του Περικλή για να ανακάμψει η οικονομία στην οποία επικρατούσε 20ετής ύφεση και αποπληθωρισμός. Ειδικότερα στο πρόγραμμά του (Abenomics) συμπεριέλαβε τρία μέτρα οικονομικής πολιτικής που είχαν θετικά αποτελέσματα:

1) έκδοση νέου χρήματος (70 τρις. Yen),2) αύξηση των δημοσίων δαπανών και

3) παροχή κινήτρων για τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας των Ιαπωνικών βιομηχανιών και τον εκσυγχρονισμό του αγροτικού τομέα. 

Η έξοδος, συνεπώς, της χώρας από την ύφεση μπορεί να επιτευχθεί μόνον με μέτρα ενίσχυσης της ενεργού ζήτησης:

- Κατασκευή έργων υποδομής (ιδίως στην περιφέρεια), τα οποία θα χρηματοδοτηθούν με έκδοση από την ΕΚΤ νέου χρήματος, για λογαριασμό των κρατών- μελών (δεδομένου ότι τους έχει στερήσει το εκδοτικό προνόμιο), το οποίο δεν θα είναι καθόλου πληθωριστικό γιατί η ζήτηση είναι τραγικά υποτονική . Παράλληλα, απαιτείται συστηματική προσπάθεια και δημιουργία κατάλληλου και σταθερού επιχειρηματικού περιβάλλοντος για την προσέλκυση ξένων επενδύσεων, οι οποίες όμως υλοποιούνται και αποδίδουν μετά από πολύ χρόνο. 

- Ενίσχυση της οικοδομικής δραστηριότητας (δεν είναι παραγωγική  ενισχύει όμως την απασχόληση και τις επιχειρήσεις), και ένταξη στο σχέδιο πόλεως των μη δασικών περιοχών,

- Παροχή ουσιαστικών κινήτρων για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις που δημιουργούν άμεσα απασχόληση και μπορούν να γίνουν ανταγωνιστικές.

- Κούρεμα ή ουσιαστική αναδιάρθρωση του δημοσίου χρέους (βλ. Γερμανία 1953),

- Μείωση όλων των φορολογικών συντελεστών, τουλάχιστον κατά 20%, και σταδιακή κατάργηση των έκτακτων εισφορών,

- Σταδιακή αποκατάσταση των μισθών και των συντάξεων, γιατί η μισθολογική ισοπέδωση έχει μηδενίσει κάθε κίνητρο παραγωγικότητας των εργαζομένων. Αυτό μπορεί να γίνει όχι με αύξηση των ονομαστικών μισθών αλλά με μείωση των φόρων στα εισοδήματα από εργασία, χωρίς να αυξηθεί το κόστος εργασίας. 

- Διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους  των χρεών των πολιτών προς το δημόσιο και τις τράπεζες , αντί να δίνονται στα distress funds στο 5% της αξίας τους (βλ. Ε. Βενιζέλο, Γ. Παπανδρέου-1963) .

- Επαναφορά των βασικών εργασιακών δικαιωμάτων,

- Κατάργηση όλων των προνομίων των πρώην (Προέδρων Δημοκρατίας- Βουλής, Πρωθυπουργών, βουλευτών, διοικητών οργανισμών).

Τα οικονομικά μέτρα αυτά  εξυπακούεται ότι θα είναι επαρκή εάν η κυβέρνηση σέβεται έμπρακτα τις αποφάσεις των ανωτάτων δικαστηρίων της χώρας ( ΣΤΕ και Ελεγκτικό Συνέδριο), αποφεύγει τις Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου και τις αντισυνταγματικές νομοθετικές ρυθμίσεις. Ζήτημα ηθικής τάξεως είναι, επίσης ,ο καταμερισμός των ευθυνών (πολιτικών- ποινικών) που αναφέρονται στην τεχνητή διόγκωση του δημοσιονομικού ελλείμματος (2009) και σε όσους έχουν υπογράψει τις αποικιακές δανειακές συμβάσεις από το 2010. Μερικοί ξεπέρασαν τα επιτρεπτά όρια εξουσίας και κατά το Σεφέρη: στην αρχαία τραγωδία, ο άνθρωπος  που ξεπερνά το μέτρο , πρέπει να τιμωρείται από τις Ερινύες. Επί πλέον ,είναι απαραίτητο να συνεργαστεί όλο το πολιτικό προσωπικό γιατί η χώρα ουσιαστικά βρίσκεται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης και ίσως πρέπει να θυμηθεί τις αρχαίες Αμφικτιονίες.

 

Εάν η Ε.Ε. περιφρονήσει τα ελληνικά αιτήματα ,το μόνο που απομένει στην  Ελλάδα είναι να ακολουθήσει την τακτική του Άγγλου πρωθυπουργού. Δεν είναι δυνατόν οι εκπρόσωποι των Θεσμών να επεμβαίνουν στην άσκηση εθνικής οικονομικής πολιτικής και να μιμούνται τα μικρά παιδιά που κτίζουν σπιτάκια στην άμμο και να μην αντιλαμβάνονται ότι η αύξηση των φόρων και η μείωση των μισθών συντάξεων (αυτό δεν είναι μεταρρύθμιση), συρρικνώνουν την οικονομική δραστηριότητα , την απασχόληση-τους πόρους των ασφαλιστικών ταμείων, μειώνουν τα φορολογικά έσοδα, αυξάνουν τη φοροδιαφυγή- παραοικονομία, χειροτερεύουν την ανταγωνιστικότητα- παραγωγικότητα και αυξάνουν το δημόσιο έλλειμμα- χρέος. Ξεχνούν ότι η Ελλάδα είναι αετοφωλιά του πνεύματος και του πολιτισμού, και όπως λέει ο υπέροχος στιχουργός Βασίλης Παπαδόπουλος: «οι αετοί δε συγχωρούν – φονιά να βλέπουν δεν μπορούν». Δυστυχώς όμως μετά το δόγμα του Σοκ: «αυτοί που πρέπει να μιλήσουν δε μιλάνε – λες κι έχουν όλοι την αρρώστια της σιωπής- αυτοί που πρέπει να τολμήσουν δεν τολμάνε- να σταματήσουν τον κατήφορο της γης».

Σχόλια

Υποβλήθηκε από Νικολαος Αυγερινος (χωρίς επαλήθευση) στις .

Αφου "η Ελλαδα είναι αετοφωλιά του πνεύματος και του πολιτισμου', πως εγκατελειψε το πνευμα και με απληστια, δανεισμο, υπερκαταναλωση, φοροδιαφυγη, εξαγωγη κεφαλαιων, σκανδαλα και απερισκεψια ωδηγηθηκε σε υπέρογκα δημοσια και ιδιωτικα χρεη ?
Πως μπορει κανεις να ξοδευει περισσοτερα απ ό,τι κατεχει ? Και που βρίσκεται η αγαπη στην πατριδα, οταν με κάθε τροπο αποφευγουμε να εκπληρωσουμε το χρεος μας ? Μηπως τωρα θα επρεπε να αναθεωρήσουμε την αποψη, ότι οι ξενοι είναι υπεύθυνοι για την μιζεραι μας ? Χωρις αυτους θα είχαμε προ πολλου καταποντισθει, κυριε καθηγητα !

Προσθήκη νέου σχολίου

Plain text

  • Δεν επιτρέπονται ετικέτες HTML.
  • Διευθύνσεις ιστού και e-mail μετατρέπονται αυτόματα σε παραπομπές.
  • Αυτόματες αλλαγές γραμμών και παραγράφων.