Ξυπόλητοι βαδίζουμε και θαρρούμε πως σωτήρας μας μπορεί να γίνει από μόνος του, ο τουρισμός

Ξυπόλητοι στ’ αγκάθια βαδίζουμε και θαρρούμε πως σωτήρας μας μπορεί να γίνει από μόνος του, ο τουρισμός

Του Ιατρού κ. Βασιλείου Πατρικάκου

Οικωφελεία λοιπόν, πατριώτες. Οι παππούδες μας, αυτήν την τέχνη την γνώριζαν καλά. Ήταν πρωτομάστορες και παλούκωσαν, εκτός από την Οθωμανική αυτοκρατορία, την Ενετική, την Αγγλική, την Ρωσική... Διότι είχαν τα προς το ζην γι’ αυτό είχαν και το κεφάλι τους ψηλά. Τότε η Μάνη δεν ήταν μόνο θάλασσα, σύνορα ξερολιθιάς και φως. Ήταν μόχθος, αίμα και καλός εαυτός. Ήταν αξιοπρέπεια, φιλοξενία αλλά και δικιωμός. Τώρα; Μένει αμάζευτος της ρίγανης ο ανθός και της ελιάς ο καρπός. Αιγός βέλασμα και αγελάδας μουγκρητό ακούγεται μόνο στου Κασιδάκου το μαντρί, λίγο έξω από τον Βαχό. Ξυπόλητοι στ’ αγκάθια βαδίζουμε και θαρρούμε πως σωτήρας μας μπορεί να γίνει από μόνος του, ο τουρισμός.

Οικωφέλεια όμως, ο Όμηρος δεν εννοούσε ούτε την μετρούσε με χρήμα ζεστό, αλλά με το μέτρο του βοός. Όχι επειδή δεν υπήρχε άλλο μέσον συναλλαγών αλλά επειδή δεν είναι τυχαίο που ο Ινδουισμός, την αγελάδα την έχει για κάτι ιερό. Ο Όμηρος την είχε μετρήσει ως μέσο συναλλαγής και μέτρο αξίας των αγαθών.

Ναι, στον τουρισμό αλλά δεν υπάρχει μήνας του χρόνου που θρέφει τους άλλους ένδεκα. Ψηλά τα μανίκια λοιπόν Οικωφέλεια και έχει ο Θεός «Νυν υπέρ πάντων ο αγών».

Προσθήκη νέου σχολίου

Plain text

  • Δεν επιτρέπονται ετικέτες HTML.
  • Διευθύνσεις ιστού και e-mail μετατρέπονται αυτόματα σε παραπομπές.
  • Αυτόματες αλλαγές γραμμών και παραγράφων.