Οι Βράχοι της Μάνης...

Οι Βράχοι της Μάνης...
Οι Βράχοι της Μάνης
 
Είχε καθίσει σ' ένα βραχάκι. Κάπου στη Μάνη. Το που ακριβώς δεν έχει σημασία. Άλλωστε ολάκερη η Μάνη ένας βράχος είναι. Ένας βράχος που αφήνεται στη θαλπωρή των ηλιαχτίδων, στις θωπείες της θάλασσας και στις φροντίδες του Μανιάτη. Βράχος, ήλιος, θάλασσα, άνθρωπος. Είναι τα συστατικά στοιχεία, που σημαδεύουν, ορίζουν και προσδιορίζουν τη Μάνη. Την ιστορία της και την ψυχή της. Ένα να λείψει παύει να υπάρχει Μάνη. Ένα άλλο να προστεθεί επίσης.
Ο βράχος, ο ήλιος και η θάλασσα διαμόρφωσαν τον χαρακτήρα του Μανιάτη. Τον έκαναν σκληρό κι’ ανυποχώρητο. Διάφανο, ειλικρινή κι' ανεπιτήδευτο. Ελεύθερο και ανυπόταχτο.
 
Με το χέρι αντήλιο στο μέτωπο αγνάντευε το βάθος του πελάου. Εκεί που τέλειωνε το βεληνεκές του ματιού του η απεραντοσύνη του πελάου έσμιγε μ' εκείνη του ουρανού. Γινόντουσαν πεπερασμένες και σχημάτιζαν θόλο στη γραμμή του ορίζοντα. Έτσι όπως η καμάρα του σπιτιού. Όπως το τόξο στην θύρα και το παραθύρι.
 
Δίπλα το ολόγυμνο γκρίζο βουνό. Απειλητικό και αφιλόξενο για κάθε επίδοξο κατακτητή. Φιλικό, συγγενικό, ερωτικά δικό του, του Μανιάτη. Ίδια στρείδια κολλημένα πάνω του τα πετρόχτιστα σπίτια. Οι πύργοι και τα πυργόσπιτα. Γίνονται αμάλγαμα με τον βουνίσιο βράχο. Σύνολο σφιχτοδεμένο και αξεχώριστο. Δύσκολο να ξεχωρίσεις από μακριά τα σπίτια από τα βράχια. Εδώ κυριαρχεί το γκρίζο, το μολυβί. Ένα γκρίζο όμως που δεν είναι μουντό και θλιμμένο. Ένα γκρίζο ολόφωτο από τον πληθωρικό μανιάτικο ήλιο.
 
Οι ξερολιθένιοι τοίχοι, από τα σπλάγχνα του μανιάτικου βράχου κι' αυτοί, ίδιοι με ζώνες χωρίζουν τον τόπο λουρία - λουρία. Είναι ταγμένοι να συγκρατήσουν το λιγοστό, και γι' αυτό, πολύτιμο χώμα. Να μην το παρασύρει η ορμή της βροχής. Να σπαρθούν ανάμεσα στις κοντόσωμες πανέμορφες ελιές κριθάρι και λούπινα. Στα αγριώματα αφάνες, σπάκες, ασπαλαθροί, θυμάρια και θρούμπια. Όλα τούτα φυτρώνουν και αναπτύσσονται πάνω στο βράχο με το ελάχιστο έως ανύπαρκτο χώμα. Λες και κάποια μυστηριακή δύναμη κάνει το θαύμα της. Λες και τούτος ο βράχος έχει μέσα του ζωή.
 
Ακόμη ο βράχος αυτός δίνει την πέτρα για να χτιστεί:
- Ο αρχαίος ναός και η χριστιανική εκκλησία,
- ο πύργος και το πυργόσπιτο,
- το γιατάκι του κυνηγού και η κρυψώνα για την χωσία του γδικιωτή,
- η πανέμορφη καμάρα του πρωτομάστορα πετροπελεκητή και το φιδίσιο καλντερίμι του καλλιτέχνη πετρομάχου,
- η πεζούλα για την ξεκούραση του οδοιπόρου,
- τα καθίσματα της ρούγας για το γνέσιμο της ρόκας και όταν φτάσει το τέλος της διαδρομής, τούτος ο βράχος θα δώσει την ταφόπλακα, που θα κρατήσει σφιχτά το Μανιάτη στη γη του, όπως σφιχτά τον κρατούσε πάνω σ' αυτή τη γη η αγάπη του, όσο βρισκόταν στη ζωή.
 
 
ΤΟΥ ΔΙΚΗΓΟΡΟΥ ΠΑΡ’ ΑΡΕΙΩ ΠΑΓΩ ΣΤΑΥΡΟΥ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΑΚΟΥ

Προσθήκη νέου σχολίου

Plain text

  • Δεν επιτρέπονται ετικέτες HTML.
  • Διευθύνσεις ιστού και e-mail μετατρέπονται αυτόματα σε παραπομπές.
  • Αυτόματες αλλαγές γραμμών και παραγράφων.