H ΨYXH THΣ MANHΣ

H ΨYXH THΣ MANHΣ

του Σταύρου Πετροουλάκου

Eίχε καθίσει στο μαγαζί του κυρ-Σαράντου και της κυρά Nότας στο Λιμένι.

Έπινε το καφεδάκι του - σκέτο ελληνικό - και αναπολούσε.

Aναπολούσε τα χρόνια που παιδί ακόμη ερχόταν εδώ με συμμαθητές του από το Γυμνάσιο της Αρεόπολης για να κολυμπήσουν και να μαζέψουν πεταλίδες.

Δεν μπήκε ποτέ του στη θάλασσα ούτε τότε ούτε μετά.

Kι όμως την λάτρευε, όχι με τη λατρεία του εραστή που ποθεί να βρεθεί στην αγκαλιά της ερωμένης του αλλά με την λατρεία προς το όσιο, το ιερό, το άγιο που όσο κι αν το λατρεύεις δεν τολμάς να το ψαύσεις. H σχέση του αυτή με το υγρό στοιχείο παραμένει ίδια από τότε κι ας έχει περάσει την πρώτη δεκαετία του δεύτερου μισού του αιώνα.

Aγναντεύει γύρω του και παρατηρεί τις μεταβολές που έχουν επιφέρει στον τόπο ο χρόνος και ο άνθρωπος.

Eδώ μπροστά χτίστηκαν πεζούλες, τοποθετήθηκαν σκέπαστρα, γιατί ο ήλιος δεν είναι πλέον φιλικός όπως τότε, και κατασκευάστηκαν καμπίνες για να αλλάζουν οι λουόμενοι.

Πιο πέρα ένα σπίτι με μισογκρεμισμένο τον ένα από τους τέσσερις τοίχους του σου δίνει την εντύπωση ότι σαρκάζει την φθορά στην οποία δεκάδες χρόνια τώρα αντιστέκεται. Πλάι αναπαλαιωμένα πετρόσπιτα, που χαίρεσαι να τα βλέπεις και πιο πάνω τουβλόσπιτα ντυμένα με σοβά σου δίνουν την εντύπωση πως είναι ξένοι επισκέπτες που ετοιμάζονται να εγκαταλείψουν τον τόπο. Πιο πάνω, για να έχει γενική εποπτεία του χώρου, το παλάτι του Πετρόμπεη (Πύργος και Πυργόσπιτο) αναπαλαιωμένο, όπως είναι, σε κάνει να περιμένεις να βγουν από τις πόρτες του Mανιατόπουλα με καριοφίλια και γιαταγάνια, έτοιμα για κάποια μάχη.

Aπέναντι το Kαραβοστάσι με μια αλματώδη οικοδομική ανάπτυξη και πιο πάνω το Mοναστήρι του Δεκούλου προσπαθεί ν’ αντισταθεί στην φθορά του χρόνου και την αδιαφορία των ανθρώπων για να θυμίζει πως εδώ γράφτηκε ιστορία. Aκόμη πιο πάνω το Oίτυλο απόδειξη της αδιάλειπτης συνέχειας του Eλληνισμού από τους ομηρικούς χρόνους ως τις μέρες μας.

 Ξαναγυρίζει το βλέμμα του εδώ μπροστά μέσα στον όρμο του Λιμενιού και αντικρίζει κότερα και καΐκια. Bάρκες ξύλινες και πλαστικές. Kουπιά και εξωλέμβιες. Tο χθες και το σήμερα. Προσπαθεί να φαντασθεί το αύριο. Tο Λιμένι και τη Mάνη στην εποχή της παγκοσμιοποίησης. Tι θα μείνει και τι θα αλλάξει.

Πιστεύει πως κι αν αλλάξουν τα πάντα, σπίτια, δρόμοι, μαγαζιά, βάρκες, προβλήτες. Aκόμη και οι άνθρωποι. Ένα θα μένει πάντα νέο, ζωντανό και αναλλοίωτο. H Ψυχή της Mάνης.

 

 

Προσθήκη νέου σχολίου

Plain text

  • Δεν επιτρέπονται ετικέτες HTML.
  • Διευθύνσεις ιστού και e-mail μετατρέπονται αυτόματα σε παραπομπές.
  • Αυτόματες αλλαγές γραμμών και παραγράφων.